تاریخچه تکامل ساخت اتوبخار

اتو در طی سالیان دراز از یک وسیله فلزی ساده که خیلی سنگین و استفاده از آن سخت بوده تکامل کاملی یافته است.

تاریخچه تکامل اتو

 تاریخچه تکامل اتو

بیشتر بخوانید: تاریخچه جاروبرقی در ایران

اتو در طی سالیان دراز از یک وسیله فلزی ساده که خیلی سنگین و استفاده از آن سخت بوده تکامل کاملی یافته است. 

پیش از اینکه خشک‌کن‌های گرمایی اختراع بشوند، اتو وظیفه خشک کردن را هم برعهده داشت. میکروب ها و باکتری‌های موجود در لباس را می‌کشت و کپک را رفع می‌کرد. در حال حاضر بیش‌تر اتوهای مدرن از فلز و پلاستیک ساخته می‌شوند و چند ویژگی مانند بخار، کنترل دما و خاموش کننده خودکار دارند.

شاید هزاران سال باشد که بشر با وسیله‌ای چروک‌های لباسش را باز کند.

اما معمولا فقط ثروتمندان بودند که لباس‌هایشان مرتب و آراسته بود. چون استفاده از چنین وسیله‌ای سخت و پرزحمت بود، فقط طبقه اشراف توانایی استخدام کردن فردی را فقط به همین منظور خاص داشتند.

حدود 400 سال پیش از میلاد مسیح یونانی‌ها اتوی پلیسه کننده را برای لباس‌های نخی‌شان به کار می‌بردند. اتوی پلیسه کننده غلتک سوزن مانندی بوده است که حول محوری می‌چرخید و آن را پیش از استفاده گرم می‌کردند.

بیشتر بخوانید: نکاتی مهم برای خرید لوازم خانگی با مصرف انرژی بهینه

اتوبخارهای قدیمی

در دوران امپراتوری روم باستان، رومی‌ها اسباب و وسایل مشابه اتوهای امروزی داشتند.

چینی‌های باستان هم چندین نوع اتوی داشتند که اتوی ماهیتابه‌ ای یکی از آن‌ها بود و آن را روی لباس حرکت می‌دادند تا چروک‌ها باز شود.

تقریباً تا قرن دهم میلادی وایکینگ‌های اهل اسکاندیناوی هم اتوهای ساده‌ای از جنس شیشه داشتند. وایکینگ‌ها تخت کننده‌ای به شکل قارچ داشتند که آن را کنار بخار نگه می‌داشتند و گرم می‌کردند و بعد آن را روی لباس می‌کشیدند.

اما آنچه ما انسان‌های قرن 21 به نام اتو می‌شناسیم وسیله‌ای است که اروپایی‌ها از قرن چهاردهم از آن استفاده می‌کنند. اتوی تخت از یک صفحه آهن با دسته فلزی تشکیل شده بود. برای اینکه اتو داغ شود، آن را روی آتش نگه می‌داشتند یا کاملاً در آتش می‌گذاشتند.

وقتی اتوی تخت را روی یک پارچه می‌گذاشتند باید آن را با دستگیره بر می‌داشتند. یک تکه پارچه نازک بین لباس و اتو می‌گذاشتند تا دوده‌های روی اتو لباس را کثیف نکند. با اتوی تخت اتوکاری می‌کردند تا خنک شود. در آن زمان خیلی از مردم چند اتوی تخت داشتند و وقتی با یکی کار می‌کردند بقیه را گرم می‌کردند تا اتوکاری برای گرم کردن آن قطع نشود.

بیشتر بخوانید: راهنمای خرید جهيزيه

اتو های ذغالی

اتو های ذغالی

به جای قطعه ی فلزی جامد یا سنگی، اتوی جعبه ای دارای یک محفظه ی فلزی بود که زغال های داغ را در داخل آن می ریختند و این کمک می کرد تا اتو برای مدت زمان بیشتری داغ بماند.

این جعبه دارای یک دریچه و سوراخ هوا بود. اتوی جعبه ای امروزه هنوز هم در برخی از مناطق هند و آفریقا استفاده می شود. عیب این روش این بود که دود ساطع شده توسط زغال سنگ می تواند روی لباس بنشیند و لباس را کثیف کند. البته برخی از آن ها قیف هایی برای دفع دود دارند.

بیشتر بخوانید: نکاتی مهم برای نگهداری اصولی از لوازم خانگی

اتو های سوختی

اتو های سوختی باعث بهبود روش های اتوی تخت و اتو های ذغالی بودند. دمای آن ها یکنواخت تر بود و نسبت به پیشینیان سبک تر بودند. ولی به دلیل این که آن ها با استفاده از بنزین، الکل و سایر سوخت های بسیار قابل اشتعال گرم می شوند، می تواستند منفجر شوند و برای استفاده، بسیار خطرناک بودند.